|
Kom igjen folkens, bli med på
tur. Ta ein tur med blues-ekspressen. (Ein liten avklaring; dette har
NSB ikkje noko ansvar for, og det må heller ikkje forvekslast med toget
til Notodden). Løys billett, men me selger kun einvegsbillettar, så
feigingane bes gå ut av køen NÅ.
Toget heiter "Physical Graffiti", og skal av gårde mot det forjettede
land (eller var det det forpestede land). Me lovar iallefall: du skal
få ein togtur du aldri kjem til å gløyme.
I førarvogna med ein Gibson og seks strengar til rådighet, ein mann
som veit å gjere livet svett og djevelsk spennande for dykk: Mr. Jimmy
Page. Ved hans side ansvarleg for uklare, simple, grådige og ravande
galne meldingar, ein mann som brukar heile sitt stemmeregister: Mr.
Robert Plant.
Bak disse to litt borte i venstre hjørne kan de skimte
mannen som er ansvarleg for å halde oss på sporet, han spelar på fire
strenger, av og til byttar han til tangentar, ein mann du kan stole på:
Mr. John Paul Jones.
Fjerde mann er han de ser vandre rastlaust rundt, på baklommene diverse
hamrar og meisler, i handa har han ei slegge, mannen som er ansvarleg
for å hamre å slå, noko han gjer med hellig overbevisning og ein
herlig offensiv holdning: Mr. John Bonham.
Ta plass steng dørene. Turen går i ukjent terreng. Det er få
muligheter til avstigning, men dei ansvarlege for turen og lyden lovar
dykk eit kontrastfullt, mektig men luftig sound. God tur.
Ja då er me i gang, og det me høyrer først er ”Custard
Pie”, eit herlig rytmisk driv og tett på tett med gitarlyd
folkens, men dette er berre oppvarminga. Me er no over i ”The
Rover”, eit farlig truande riff av mr. Page her, men sannelig
prøver ikkje godeste John Paul Jones å overta drivet med skråsikkert
funky bass-spel.
Hu-hu folkens
”In My Time Of Dying”, og no dundrar me nådelaust av gårde,
for eit samspel mellom Gibson-traktøren og mannen med slegga, nei dette
må berre ikkje ta slutt. Robert Plant fyller på med skikkelig kvasi
religiøst rop om nåde. Dette er vært billetten ja. Der tok den slutt,
ja,ja me fekk nå 11 minuttar då.
Me beveger seg
over i litt melodiøs pop musikk; ”Houses
Of The Holy”, å gud så fengande. Me feier vidare med litt
heftige funk i ”Trampled
Under Foot”, John Paul Jones har nå henda sine på tangentane,
dette hadde du taket på mann. Og
kom igjen Robert; ”talkin’ bout love, talkin’ bout love, talkin’
bout love”.
Så nærmar me oss faktisk ein stasjon; ”Kashmir”, deing-dong-staing-ding, der meislar John Bonham i gang
komposisjonen til ære for stoppestaden. Mr. Jones er ansvarleg for det
sinnsykt suggerande repeterande arrangementet, og for ein dynamikk me
opplever, la deg rive med, bli ein del av det. ”Let me take you there,
let me take you there”. Ooooooweeeee, der stansa me, tørk svetten,
pust ut, me køyrer straks vidare.
Ja då var me i gang igjen, til tonane av ”In
The Light”, forsiktig, ein litt dunkel orgel lyd. PANG, der
begynte den å rocke. Ouui, forsiktig igjen. ”In the light”,
gospel-gospel. Legg merke til skinnegangen, lytt, slik driver det; lys
– skygge – lys – skygge – lys – skygge – lys – skygge.
Me er nå over på eit lite akustisk mellomspel me tittelen; ”Bron-Yr-Aur”.
”Down By The Seaside”, oh oh, ein nydelig ballade folkens. Neimen
der kom mørkets fyrste å ville ha eit ord med i laget; ”See how they
run, see how they run”, skummelt, skummelt. Der var den ein ballade
igjen.
Mr. Plant er nå nede på kne, han ber; ”Did you ever really need
somebody, and really need ’em bad”, -ja då, då kjenner du den
fortvilelsen eg kjenner nå. Jimmy hjelper til, vakkert spelt Jimmy,
vakkert spelt. Låta heiter forresten ”Ten
Years Gone”.
”Night Flight”, rock’n
rooolllllll, høyr på orgelet, heftig driv folkens. Dei har plukka
elementer frå ein eigen eldre legendarisk komposisjon her høyrer me,
”Fly now, baby”. Neidå du er framleis med blues-ekspressen mot
ukjent mål. Vi fortsetter ferda med ”The
Wanton Song”, nå går det unna her. Ein skarp venstre sving og me
skjener rett over i litt boogie-woogie, ”Boogie
With Stu”. Og hei, der har dei fått ein av passasjerane med på
litt fyrig piano (Ian Stewart er hans navn).
Det ryktes nå at me nærmar oss slutten av turen. Først skal me
imidlertid få med oss ein glødande
inspirert og fengande akustisk blues, kalt ”Black Country Woman”, å faen så mr. Bonham begynte å slå med
slegga si då. Opp å dans folkens, DANS.
Ooops her kjem det ei melding om at alle bes sette seg ned, og om mulig
spenne seg fast, for til tonane av ”Sick Again” forsvinn me nå inn i ein mørk tunnell, og dette går
rett i fordervelsen. Ta vare på sjela dykkars arme syndarar. Amen.
Odd Moon 13 august 2007 (oppgradert)
|
